???? معاینهی فیزیکی فصل ۳ – راهنمای کامل و اصولی
این نوشتار یک جمعبندی کامل، مفصل و آموزشی از مبحث معاینهی فیزیکی (Physical Examination) در سگ و گربه بر اساس مرجع اصلی (کتاب اتینجر) است. معاینهی فیزیکی سنگبنای تشخیص بالینی است و با مشاهده، لمس، سمع و ارتباط با صاحب، اطلاعات حیاتی را برای تشخیص و درمان فراهم میکند. در این راهنما، تمام مباحث از اصول معاینه، ارتباط با صاحب، مشاهدهی اولیه، معاینهی سر تا پا، سمع قلب و ریه، لمس شکم، معاینهی رکتال، ارزیابی اندامها و تکمیل پرونده بهطور کامل گردآوری شده است.
???? جمعآوری اطلاعات قبل از ورود دامپزشک
معاینهی فیزیکی قبل از اینکه دامپزشک حیوان را لمس کند، آغاز میشود.¹⁻³ آموزههای سنتی نگاه کردن، بو کردن و گوش دادن به اندازهی همیشه مهم هستند. دامپزشکان عالی از تصمیمگیریهای تشخیصی که توسط دادههای آزمایشگاهی که معاینهی فیزیکی را نادیده میگیرند، اجتناب میکنند. این فصل بر این مفهوم استوار است که دامپزشکان باید دادههای حاصل از تاریخچه، معاینهی فیزیکی و آزمایشهای تشخیصی را برای مراقبت از حیوان در چارچوب زندگی آن – از جمله انتظاراتی که صاحب برای حیوان خانگی خود تصور میکند – گرد هم آورند (فصل ۱).
در صورت امکان، دمای بدن و وزن حیوان باید قبل از ورود دامپزشک به اتاق معاینه ثبت شود. این به کارکنان پرستاری فرصت میدهد تا با صاحب حیوان ارتباط برقرار کنند، اطلاعات مرتبط را جمعآوری کنند، تغییرات وزن را در طول زمان ثبت کنند و نگرانیها یا درخواستهای اصلی صاحب را شناسایی کنند. کارکنان غیرماهر نباید "TPR" (اندازهگیری دما، نبض و تنفس) انجام دهند، زیرا ممکن است اشتباهاتی رخ دهد و دامپزشک و پرستاران اطلاعات ارزشمندی مانند تون مقعدی، پوست اطراف ناحیهی مقعد، وزن نادرست و غیره را از دست بدهند. همچنین، تکنسینهای ماهر میدانند که چگونه با صاحب و حیوان صحبت کنند و به آرامکردن آنها کمک کنند، نه ترساندن حیوان.
این زمان مناسبی است برای کارکنان تا داروهای فعلی و دوزهای تجویزشده، عوامل پیشگیرانهی مورد استفاده، و مکملهای گیاهی یا سایر مکملهای تجویزشده را ثبت کنند (فصل ۲). وضعیت واکسیناسیون و تولیدمثلی حیوان باید در پرونده ثبت شود. دانستن رژیم غذایی فعلی و مقدار مصرفشده میتواند وقت ارزشمند دامپزشک را ذخیره کند و باید ثبت شود (فصل ۱۴۵). ثبت داروها همیشه باید با برداشت صاحب از اثربخشی آنها همراه باشد، زیرا این اطلاعات ممکن است بر درمان و پیشآگهی آینده تأثیر بگذارد.
مهم است که همیشه سعی کنید یک معاینهی بهموقع و کارآمد به صاحب حیوان ارائه دهید. موارد مطالعهای (مجلات مورد علاقهی طیف گستردهای از صاحبان حیوانات و کودکان آنها) باید در صورت احتمال انتظار صاحب در دسترس باشد. به صاحبان حیوانات باید در مورد برنامهی پزشک و طول تأخیر، در صورت پیشبینی، اطلاع داده شود. ارائهی این اطلاعات به صاحب میتواند ناامیدی، عصبانیت یا اضطراب را کاهش دهد.
????️ مشاهدهی حیوان و ارتباط با صاحب
فرایند انجام معاینهی فیزیکی اغلب به عنوان یک رویداد مجزا توصیف میشود که فقط بین دامپزشک و حیوان رخ میدهد. با این حال، معاینهی فیزیکی همچنین نوعی آیین است که به صاحب نشان میدهد که دامپزشک چگونه با بیمار تعامل خواهد کرد. این موضوع در دامپزشکی به اندازهی پزشکی انسانی صادق است: "معاینه ماهرانه بیمار، نقش مهمی در جلب اعتماد و تثبیت اقتدار پزشک دارد."⁴
اگر تأخیر وجود داشته باشد، ضروری است که دامپزشک هنگام ورود به اتاق آن را تأیید کند. وقفههای غیرضروری باید به حداقل برسد و هر بیمارستانی باید در این زمینه سیاستی داشته باشد. تماسهای تلفنی باید به مواردی که از نظر حرفهای مرتبط یا فوری هستند، محدود شوند.
یک دامپزشک ماهر میداند که هیچ بخشی از معاینه به اندازهی گوش دادن دقیق به صاحب مهم نیست (فصل ۱). بنابراین، زمان کافی باید برای این تعامل در محیطی که فرایند را تقویت میکند، اختصاص داده شود. اتاقهای معاینه باید راحت و دلپذیر باشند. حریم خصوصی برای صاحبان ضروری است، زیرا ممکن است موقعیت برای آنها دشوار باشد. صاحب ممکن است تشخیصها یا توصیههایی را که برای دامپزشک معمولی یا جزئی به نظر میرسند، کاملاً جدی و نگرانکننده تلقی کند.⁹
????️ آغاز معاینه و تکنیکهای برخورد
هیچ تکنیک واحدی برای فرایند معاینه وجود ندارد. در صورت امکان، دامپزشک باید با حیوان تماس چشمی و فیزیکی برقرار کند. ابتدا، سعی کوتاهی در سلام کردن به حیوان با دراز کردن پشت دست به سمت صورت آن میکند.¹⁴ برای این کار، گربهها و سگهای کوچکتر را میتوان روی میز اتاق معاینه قرار داد. معمولاً، با سگهای متوسط تا بزرگ، دامپزشک روی کف اتاق معاینه زانو میزند تا در سطح چشم با حیوان باشد (شکل ۳.۷).
برخی از سگها و گربهها (آنهایی که ترسیده/پرخاشگر هستند، در قفس هستند، یا توسط صاحب محکم نگه داشته شدهاند) ممکن است به دامپزشک بگویند که آیا برای چنین سلامی آماده هستند یا خیر. اگر نه، دامپزشک از سلام کردن صرفنظر کرده و اظهارنظر سبکی در مورد وضعیت به صاحبان میکند. این یک گفتوگو با صاحب را آغاز میکند که امکان ترسیدن حیوان را تأیید میکند و به صاحب(ها) اجازه میدهد تا در مورد فرایند یا تجارب قبلی دامپزشکی صحبت کنند.
سگها یا گربههایی که از قبل مشخص است که ترسیده +/- پرخاشگر هستند، ممکن است از پیشدرمانی با یک داروی ضداضطراب بهرهمند شوند، به شرطی که حیوان منع پزشکی برای آن نداشته باشد.¹⁵ گاباپنتین به عنوان یک گزینهی عالی برای گربهها و بسیاری از سگها مطرح شده است،¹⁶ و سایر داروها مانند ترازودون نیز میتوانند ویزیت را برای بیمار، و بنابراین برای صاحب و دامپزشک، بسیار کمتر استرسزا کنند.
صاحبان حیوانات اغلب مایلند آنچه را که در مورد مشکلات حیوان خود میدانند، به اشتراک بگذارند. صرفنظر از اینکه صاحبان چقدر واضح و با اطمینان تفسیر خود را بیان میکنند، برای دامپزشک ضروری است که "به نقطهی شروع بازگردد" تا یک ارزیابی عینی ارائه دهد. "دکتر گوگل" به یک شریک معمولی اما خاموش در اتاق معاینه تبدیل شده است.¹⁷ شنیدن باورها و سطح دانش صاحب، نقطهی ورودی برای دامپزشک فراهم میکند تا درک کند که صاحب چگونه ممکن است اطلاعات بهدستآمده از تاریخچه و معاینهی فیزیکی را تفسیر کند.¹⁹
یک مراجعهی بهشدت بیمار یا بحرانی نیاز به رویکردی کاملاً متفاوت از یک ویزیت سرپایی معمولی دارد. در یک زمینهی بحرانی، معاینهی مختصری برای تریاژ انجام میشود (فصل ۱۱۹)، و معاینهی کامل فیزیکی پس از تثبیت بیمار انجام میشود. صاحبان حیوانات نیز باید مشاهده و ارزیابی شوند، زیرا بسیاری از افراد در موقعیتهای شدید یا تهدیدکنندهی زندگی بهطور قابلدرکی مضطرب هستند.
???? معاینهی فیزیکی: مشاهدهی اولیه
معاینهی فیزیکی زمانی آغاز میشود که دامپزشک برای اولین بار بیمار را میبیند، بو میکشد و میشنود. این به اصطلاح "معاینهی از دور" است و بسیار آموزنده است. معمولاً این کار در اتاق معاینه انجام میشود، جایی که وضعیت ذهنی، ظاهر عمومی، بو و هر گونه بینظمی حیوان یادداشت میشود (شکل ۳.۳).
در حین مشاهدهی بیمار، دامپزشک باید به صداهای غیرطبیعی تنفس گوش دهد و به دنبال تنفسهای پرزحمت باشد که نشاندهندهی اختلالات تنفسی یا سیستمیک است (ویدئو ۳.۳؛ همچنین ویدئوهای ۳۷.۱، ۳۷.۲، ۳۷.۳ و ۳۷.۴ را ببینید). اندازهی بدن و حالت حیوان نیز باید مشاهده شود: به عنوان مثال، یک حالت پلانتیگرید اگر اندام عقبی را تحت تأثیر قرار دهد، میتواند نشاندهندهی نوروپاتی باشد (فصل ۲۹۲؛ ویدئو ۲۹۲.۱) یا اگر اندام جلویی را تحت تأثیر قرار دهد، آسیب رباطی، و خمشدن شل گردن به سمت شکم در گربه نشاندهندهی هیپوکالمی یا کمبود تیامین است (شکل ۳.۱۱) (فصل ۲۵۶) (ویدئو ۶۸.۱).
بوهایی مانند بوی کتونهای بازدمی در حیوان دیابتی¹⁰ یا بوی بد دهان اورمیک (فصل ۴۶) یا بوی بد دهان مرتبط با بیماری مزمن کبدی (fetor hepaticus)¹¹ حتی با ورود به اتاق معاینه نیز ممکن است قابلتشخیص باشد.
اگر حیوان قادر به راه رفتن است و سابقهی لنگش، نقص عصبی یا ضعف دارد، ضروری است که دامپزشک حیوان را در حین حرکت تماشا کند (شکل ۳.۱۴ و ویدئو ۳.۴؛ فصلهای ۳۱، ۴۳ و ۲۴۱).²⁰ لنگش، نشانههای نقص عصبی، یا سایر بینظمیها در راه رفتن یا ساختار بدن (فصلهای ۴۱، ۴۳، ۲۴۱) ممکن است برای تشخیص نهایی بسیار مهم شوند (شکل ۳.۱۵ و ویدئو ۳.۵).
بررسی یادداشتهای معاینهی قبلی یا ارزیابیهای موردی از SOAP در مورد مسائل قبلی میتواند به ارزیابی بالینی کمک کند. اندازهگیری ضایعات با کولیس یا خطکش برای مرور و روندیابی مفید است (شکل ۳.۱۶). کارکنان میز پذیرش را میتوان آموزش داد تا از صاحبان حیوانات بخواهند در صورت امکان، قبل از ویزیت، علائم بالینی حیوان خود را در خانه با تلفن همراه فیلمبرداری کنند، اگر علائم متناوب هستند. این میتواند اطلاعات بسیار ارزشمندی تولید کند و زمان معاینهی فیزیکی را بهطور قابلتوجهی کاهش دهد.
هر دامپزشک با تجربه، روش خود را برای انجام بخش عملی معاینهی فیزیکی، که از تجربه به دست آمده است، توسعه داده است. در صورت امکان، حیوانات باید هر بار که معاینه میشوند، در یک وضعیت (میز یا زمین؛ ایستاده) قرار گیرند.
????⚕️ معاینهی سر، گردن و پوست
پس از مشاهده، دامپزشک حیوان را نوازش میکند تا از طریق لمس، دانش عمومیتری از وضعیت کلی بدن به دست آورد. نمرهی وضعیت بدنی (BCS) (صفحات پایانی و داخلی جلد؛ فصل ۷۲) و همچنین پوشش مو ارزیابی میشود. تغییرات پوست و پوشش باید در چارچوب محیط زندگی حیوان ارزیابی شوند.
تست چادر پوستی (Skin tent test) شامل فشار دادن ملایم یک چین از پوست روی قفسهی سینه، شکم یا گردن حیوان بین انگشت شست و سبابهی دامپزشک، بلند کردن بدون درد آن به اندازهی ۳-۵ سانتیمتر و سپس رها کردن آن است. پوست باید فوراً به حالت صاف برگردد و تأخیر معمولاً به کمآبی نسبت داده میشود. با این حال، نتیجهی تست چادر پوستی باید در پرتو سایر یافتههای بیمار تفسیر شود. علاوه بر کمآبی، تغییرات مرتبط با افزایش سن در پوست میتواند بهطور کاذب چادر پوستی را افزایش دهد (در حیوانات بالای ۱۰-۱۲ سال)، در حالی که چاقی و تغییرات طبیعی نژاد میتوانند توانایی بلند شدن پوست را کاهش دهند و باعث تست منفی کاذب شوند.
تورمها به شکل ادم یا تجمع مایعات با سایر تغییرات مرتبط هستند. ادم زیرجلدی (فصل ۳۰) به صورت عمومی یا موضعی در یک ناحیه شناسایی میشود. در حیوانی با ادم زیرجلدی، مهم است که توجه شود که آیا اتساع شکمی ناشی از مایع آزاد شکمی نیز وجود دارد یا خیر، که در این صورت فشار هیدرواستاتیک بالا (به عنوان مثال، نارسایی احتقانی قلب) محتملترین علت است. ادم باید به صورت زیر توصیف شود: دردناک یا بدون درد، گودالی یا غیرگودالی، سرد یا گرم، و ترشحکننده یا بدون ترشح.
سر باید بهطور سطحی برای ریزش مو، تحلیل عضلانی (شکلهای ۳.۱۳ و ۳.۱۵)، تورم یا عدم تقارن بررسی شود. خمشدن شل گردن به سمت شکم در گربهها (شکل ۳.۱۱، B) ممکن است نشاندهندهی هیپوکالمی (فصل ۶۸)، کمبود تیامین (فصل ۱۴) یا میاستنی گراویس (فصل ۲۵۳) باشد.
غشاهای مخاطی دهان و ملتحمه باید مرطوب، صاف و براق باشند. رنگ و زمان پر شدن مویرگی مخاط دهان باید ارزیابی شود (فصلهای ۲۵-۲۹ و شکلهای ۳.۱۹، ۳.۲۰ و ۳.۲۱). رنگپریدگی دلیلی برای مشکوک شدن به کمخونی (فصل ۵۷)، هیپوپرفیوژن یا هیپوکسمی (فصل ۱۲۳) میدهد؛ غشاهای مخاطی گلی (خاکستری، صورتی کمرنگ تا مایل به خاکستری) با نارسایی قلبی (فصل ۲۲۹)، فشار خون ریوی (فصل ۲۱۸) و بیماریهای مختلف ریوی (فصل ۲۱۷) رخ میدهند؛ و سیانوز با شانت قلبی-عروقی راست-به-چپ (فصل ۲۳۱)، بیماریهای تنفسی (فصلهای ۲۱۵، ۲۱۶ و ۲۱۷) و مسمومیتهای خونی رخ میدهد (شکلهای ۳.۲۲، ۳.۱۹ و ۳.۲۰) (فصل ۱۳۸).
سپس دامپزشک ظاهر حفرهی دهان، حلق، لبها، لثهها و دندانها را یادداشت میکند (شکلهای ۳.۲۱ و ۳.۲۳). آبریزش (پتیالیسم، هیپر سالیواسیون)، ترشح دهان یا بوی بد دهان (فصل ۴۶) میتوانند قابلتوجه باشند و در صورت وجود باید یادداشت شوند. همترازی بایت فک (انسداد دندانی؛ شکل ۳.۲۵، A و B) باید ارزیابی شود (فصل ۲۵۸). آویزان بودن زبان به یک طرف نشاندهندهی از دست دادن دندانها در آن قسمت از دهان است (شکل ۳.۲۶). هیپرپلازی لثه، تودهها، التهاب لثه، اجسام خارجی یا زخمها ممکن است با سایر علائم بالینی مرتبط باشند.
معاینهی گوشها (لالهها و مجاری گوش) توسط صاحب انتظار میرود و بخش مهمی از هر معاینهی فیزیکی دامپزشکی است (شکل ۳.۳۴). شواهدی از کنههای گوش، التهاب، ترشح یا بوی غیرطبیعی بهویژه در تولهسگ یا بچهگربهی جدید بسیار مرتبط است. اتوسکوپی ویدئویی یک تکنیک ترجیحی توسط برخی از دامپزشکان برای نشان دادن تغییرات در مجرای گوش به مراقب است (ویدئو ۳.۱۰؛ فصل ۸۲).
معاینهی حفرهی دهان با باز کردن دهان بیمار آغاز میشود. در گربهها، این کار را میتوان با قرار دادن ناخن انگشت سبابهی دامپزشک بین دندانهای پیشین انجام داد تا گربه را به باز کردن دهان خود ترغیب کند (شکل ۳.۲۴). در سگها، با دستیابی به بالای فک بالا با یک دست، دامپزشک میتواند لبهای فک بالا را با نوک انگشتان آن دست به سمت داخل بین ردیفهای دندان فشار دهد و این فشار میتواند سگ را به باز کردن دهان خود ترغیب کند.
???? معاینهی قفسهی سینه
پس از مشاهدهی تنفس و شکل قفسهی سینه از فاصلهی دور، دامپزشک قفسهی سینه را با لمس معاینه میکند و سعی میکند تصوری از هر گونه بینظمی سطحی به دست آورد. عدم تقارن قفسهی سینه (کتفها، عضلات، قفسهی دندهای، تودهها یا تجمع چربی) باید با علائم مرتبط باشد.
سپس دامپزشک ضربهی اپکس قلبی را لمس میکند و محل آن را یادداشت میکند. به طور طبیعی این ضربه روی فضای بیندندهای پنجم تا ششم چپ در سطح اتصال استئوکندرال قرار دارد. انحرافات با بزرگشدگی پاتولوژیک حفرههای قلبی، افیوژنهای پلور، تودههای حفرهی قفسهی سینه یا بهندرت، سیتوس اینورسوس همخوانی دارند.
سمع قلب از جایی که ضربهی اپکس قلب قابللمس است آغاز میشود: دامپزشک باید سر گوشی پزشکی را جایی که ضربان قلب را احساس میکند، قرار دهد. فرایند سمع کامل قلب از اپکس قلب به سمت جمجمه پیش میرود تا تمام نواحی دریچههای قلب را پوشش دهد. سمع برای آن سمت زمانی کامل میشود که گوشی پزشکی در زیربغل چپ بیمار قرار گیرد و صداهای طبیعی قلب دیگر قابلشنیدن نباشند. این فرایند در سمت راست تکرار میشود.
سمع قلبی باید ضربان، ریتم و وجود یا عدم وجود سوفل قلبی را شناسایی کند. صداهای اول و دوم قلب همیشه باید وجود داشته باشند. سوفلها سرنخهایی را در مورد تلاطم درون قلب به دامپزشک ارائه میدهند و زمانبندی، درجه و PMI آنها به دامپزشک اجازه میدهد تا یک تشخیص افتراقی برای علت آنها ایجاد کند (فصل ۳۸).
سمع سیستماتیک ریهها باید هر نیمقفسهی سینه را بهطور کامل پوشش دهد. یک سمع مناسب نیاز دارد که سگها با بسته نگه داشتن دهان از لهلهزدن جلوگیری شوند و گربهها از خرخر کردن جلوگیری شوند. دامپزشک باید مناطقی را که صداهای تنفسی وجود ندارند (افیوژن پلور [فصل ۲۲۰]، پنوموتوراکس [فصل ۲۲۰]، ضایعهی تودهای [فصل ۲۲۲]) یادداشت کند.
???? معاینهی شکم و حفرهی شکمی
معاینهی شکم، مانند همهی قسمتهای دیگر بدن، باید بهطور سیستماتیک انجام شود (ویدئو ۳.۱۳). دامپزشک شکم و ستون فقرات را بهطور مستقل معاینه میکند. این امر به دامپزشک اجازه میدهد تا از گمراه شدن توسط حساسیت ظاهری در یک ناحیه که در واقع از ناحیهی دیگری ناشی میشود، جلوگیری کند.
همانند قفسهی سینه، معاینهی شکم با لمس سطحی دیوارهی شکم، با توجه به عدم تقارن، ضایعات تودهای جلدی یا زیرجلدی، شواهد ترشح یا زخم و شواهد درد سطحی آغاز میشود.
معاینهی غدد پستانی (ویدئو ۳.۱۴) باید کامل باشد و در هر دو زنجیرهی راست و چپ به بالا و پایین حرکت کند و برای تودهها، بینظمیها و شواهدی از بزرگشدگی غدد جستجو کند. تودههای پستانی معمولاً بهراحتی قابللمس هستند، اما ممکن است با ضایعات زیرجلدی اشتباه گرفته شوند.
اتساع شکم (فصل ۲۱) نیاز به توجه دارد. چهار علت اصلی بزرگشدن شکم عبارتند از مایع آزاد، چربی، شلی عضلانی و بزرگشدن اندامهای شکمی (شکل ۳.۴ و جدول ۲۱.۱). ارزیابی اتساع شکم با بالوتمان ملایم آغاز میشود (ویدئو ۲۱.۱) تا مشخص شود که آیا بزرگشدن احتمالاً با تجمع مایع یا اختلال دیگر مرتبط است یا خیر.
شواهدی از درد در لمس عمیق شکم یک یافتهی قابلتوجه است. با این حال، محافظت از شکم و ناراحتی از لمس در تقریباً همهی حیوانات معاینهشده رایج است (شکل ۳.۳۸؛ ویدئو ۳.۱۵). دامپزشک باید انقباض شکم را در یک بیمار مضطرب طبیعی از درد ارجاعی ستون فقرات، درد اولیهی شکم یا درد سیستمیک تشخیص دهد.
انجام لمس کامل شکم بر روی گربهها و سگهای کوچکتر معمولاً آسانتر از سگهای بزرگ است. در گربهها، اغلب امکان لمس رودهی کوچک، طحال، هر دو کلیه، کولون و مثانه وجود دارد.
???? لمس رکتال
معاینهی رکتال بخشی از لمس شکم دمی است که باید بخشی از هر معاینهی فیزیکی در سگهای نژاد متوسط و بزرگ باشد (شکل ۳.۴۰). این ممکن است نیاز به جدا کردن سگ یا گربه از صاحب داشته باشد تا از بیقراری یا گریه جلوگیری شود.
در حین معاینهی پرینه، دامپزشک باید حیوان را از نظر شواهدی از یبوست، انسداد مدفوع یا به طور کلی مدفوع خشک و سفت از طریق لمس شکم بررسی کند (فصل ۵۱). ناحیهی اطراف مقعد باید از نظر لکههای مدفوع، یکپارچگی اسفنکتر مقعد، تودهها و بهویژه زمانی که زور زدن برای دفع مدفوع رخ میدهد، برای فتق پرینه، یکطرفه یا دوطرفه، بررسی شود. فتقهای پرینه (ویدئوهای ۳.۱۶A و ۳.۱۶B؛ فصل ۲۶۴) با انحراف جانبی انگشت سبابه بلافاصله پس از ورود به مقعد (یعنی نه بیشتر از مفصل اول یا دوم انگشت وارد شده) در لمس رکتال تشخیص داده میشوند.
پرولاپس رکتال باید از انواژیناسیون ایلئوکولیک به دلیل علل و درمانهای متفاوت افتراق داده شود. فیستولهای اطراف مقعد در صورت بالا بردن دم بهراحتی در معاینهی فیزیکی شناسایی میشوند؛ با این حال، آنها اغلب به قدری دردناک هستند که معاینهی این ناحیه با آرامبخشی و مسکن بسیار سادهتر و راحتتر میشود.
با انگشت سبابه در رکتوم، دامپزشک کیسههای مقعدی را در موقعیتهای ۴ و ۸ ساعت لمس میکند تا مشخص کند که آیا بزرگ شدهاند و آیا بهراحتی تخلیه میشوند یا خیر. سهولت تخلیهی این کیسهها و نوع مایع ترشحشده، به ارزیابی بیماری کیسهی مقعدی کمک میکند.
???? معاینهی اندامهای تناسلی
بیضهها و کیسهی بیضه در نرهای عقیمنشده از نظر درد، ضایعات پوستی و تغییرات در اندازه و شکل بیضه باید معاینه شوند. کیسهی بیضهی یک نر اختهشده باید از نظر تودهها یا زخمها بررسی شود. وجود یک یا هیچ بیضهی داخل کیسهای در یک نر عقیمنشده یک یافتهی تشخیصی مهم است (کریپتورکیدیسم).
تغییرات در و اطراف پرهپوس ممکن است شناسایی شوند. ترشح پرهپوتیال (اسمرگما)، مقدار کمی از یک مایع غلیظ مایل به زرد که طبیعی است، ممکن است بهراحتی دیده نشود، مگر اینکه حیوان در وضعیت خوابیده به پهلو قرار گیرد (شکل ۳.۴۲).
در مادهها، معاینهی ناحیهی ولوار برای تعیین وجود ترشح، وضعیت فحلی و وجود شرایط پوستی که ممکن است مسئول لیسیدن یا تحریکپذیری ناحیهی عقب باشد، مهم است. پرسش سوالاتی که به زمان آخرین یا جدیدترین چرخهی فحلی مربوط میشوند، ممکن است اطلاعات روشنگری در مورد شبهبارداری یا پیومترا به دست دهد.
???? معاینهی ستون فقرات و اندامها
قبل از معاینهی اندامها، بهویژه در موارد لنگش، دامپزشک معاینهکننده، تحرک و انعطافپذیری سر و گردن را ارزیابی میکند (ویدئو ۳.۲۰؛ فصل ۲۴۱). بهویژه در نژادهای بزرگتر سگ، شرایط گردنی میتواند باعث محافظت از گردن، عدم رشد، علائم غیراختصاصی گریهی دردناک حاد، لنگش و بیحالی شود.
درد اندام عقبی، ضعف و آتاکسی ممکن است نشانههای یک اختلال اسکلتی-عضلانی یا عصبی باشند. معاینهی فیزیکی باید شامل فشردهسازی بافتها در امتداد ستون مهرهها و ناحیهی لومبوساکرال برای ارزیابی علائم درد باشد (ویدئوهای ۳.۲۱A، ۳.۲۱B، ۳.۲۱C و ۳.۲۱D). نقایص عصبی، از جمله تغییر در تون وضعیتی، نقایص حس عمقی یا آتروفی عضلانی، به تعریف تشخیص افتراقی برای حالات بیماری کمک میکنند (شکل ۳.۴۴؛ ویدئو ۳.۲۱؛ فصل ۲۴۱).
ارزیابی و معاینهی اندامها، از جمله نبضهای فمورال دوطرفه، غدد لنفاوی، مفاصل، پدهای پا و نواحی بینانگشتی، میتواند سرنخهای مهمی را برای وجود مشکلات پزشکی آشکار کند. بیماری مفصلی، که اغلب خاموش یا کمتر از حد فوری آشکار است، بهراحتی نادیده گرفته میشود، مگر اینکه توجه خاصی به تورم یا ناراحتی مفصل شود (شکلهای ۳.۴۵ و ۳.۴۶؛ فصل ۱۷۷).
لمس عمیق بافت استخوانی اطلاعات مربوط به هر دو مشکل پزشکی و ارتوپدی را فراهم میکند. در نظر گرفتن سن و سلامت حیوان مرتبط است، زیرا برخی از بیماریها مختص سگهای جوان در حال رشد هستند (پانوستئیت، استئودیستروفی هیپرتروفیک)، در حالی که برخی دیگر در سگهای مسنتر و دارای اضافهوزن انتظار میروند (پارگی رباط صلیبی جمجمهای، استئوآرتریت، سرطان استخوان).
هیچ معاینهی لنگشی بدون ارزیابی پدهای پا و نواحی بینانگشتی کامل نیست. بررسی دقیق این بافتها برای مشکلات نفوذی، اجسام خارجی، کیستهای بینانگشتی، تومورها یا سایر ضایعات پد پا از اهمیت بالایی برخوردار است (شکل ۳.۴۸).
???? تکمیل معاینهی فیزیکی
هر بیمارستانی مجموعهی خاص خود را از پروندههای دیجیتال یا کاغذی دارد (فصل ۲). این زمان برای تکمیل یک پروندهی پزشکی خوب نوشته شده است. روش سنتی SOAP (ذهنی، عینی، ارزیابی و برنامه) کل بیمارستان و دیگران را با ثبت معاینهی فیزیکی، تاریخچه، یافتهها و برنامهی پیشبرد مراقبت از حیوان شما فراهم میکند.
